یادگاری

تا کـــێ بنــــالێم بـو تـو گـــێانا تا کــێ بســـوتیــمئەی بریارت وا نە بو فە رموت مڼ روژێ هەر دێمزستان وا رۆی، بە هاڕیش هات ، تو هە ر نە هاتیژهـــڕی تاڵی چـــاوە روانێت دامـــێ تو ڵە جـێاتیئەی تو خۆ نازانی دەردێ چاوە ڕوانیتا چـەن بە ئـازارە بـڕک واش و ژانــێگــێانا بو نە هــاتی، عــازێز بو نە هـــاتینە تپرسی هە واڵم اش وە مە رگە ساتیشاو نێە ئە گر جاڕی خاۆنت پێوە نە بێنمدۆ بارە دەم ســـوتێنی اش و زامـی بڕینمگــــێا ناکـــەم زو وەرە ، نـــازدارم زو وە رەبەس جاڕی بت بینم، گێانم بو خوەت بە رە- بماند به یادگار از روزهایی که از اسارت سرما رها شده بودم و در مأمن گرما و در آغوش عشق، در ناباورانگی محض واژه رج میزدم.+   |